مىباشد . ( ص 56 و 57 بناهاى تاريخى و آثار هنرى جلگهء شيراز ، مرحوم على نقى بهروزى ) . براى اطّلاع بيشتر ، رجوع شود به تذكرهء دلگشا از حاج على اكبر نوّاب شيرازى ؛ كه مصحّح اين كتاب ، آن را تصحيح كرده و انتشارات نويد ، آن را منتشر ساخته است . 88 . آقا على اشرف ، برادر مرحوم حاج على اكبر نوّاب شيرازى ، مشهور به بسمل است ( رجوع شود به تذكرهء دلگشا ، تصحيح نگارندهء اين سطور ) كه در خدمت ميرزاى سكوت ، به رياضت پرداخته و در سال 1244 درگذشته است . ( ر ك : حديقة الشّعراء ، ص 62 ) مرحوم حاج على اكبر نواب شيرازى ، در تذكرهء دلگشا ، در مورد او نوشته است : « . . . از دفاتر عرفا ، باخبر و از قواعد ارباب تصوّف ، مستحضر . . . او را از علوم ظاهرى ، نصيبى است و مونس هر بىكس و غريبى ؛ خطّ شكسته را خوب نويسد . . . » ( بوستان دوم تذكرهء دلگشا ) 89 . طاق قرآن : گويا از دورهء ديلميان ، در مدخل تنگ اللّه اكبر - رو به سمت شيراز - طاق مرتفعى ساخته شده بود كه در زمان كريم خان زند مرمّت شد و اطاقهايى در دو طرف آن ساخته شد و بر بالاى طاق مذكور ، اطاقى بنا گرديد كه در آن ، يك قرآن خطّى بزرگى قرار داده شد تا مسافران از بركت عبور از زير قرآن مجيد ، از حوادث مصون باشند ؛ ازاين‌رو آن را طاق قرآن ناميدند . . . در سال 1316 شمسى براى توسعهء جاده ، طاق را خراب كردند و در سال 1327 شمسى ، مرحوم حسين ايگار ( اعتماد التّجار ) طاق كنونى را ساخت و قرآنى را بر بالاى آن قرار داد و چون خود در سال 1331 شمسى درگذشت ، طبق وصيّتش ، او را در اطاقى در وسط جرز شرقى طاق قرآن به خاك سپردند . 90 . گهوارهء ديو بر بالاى نوك غربى كوه رحمت ، مشرف بر تنگ اللّه اكبر قرار دارد . در بعضى از كتب ، آن را « گنبد عضد » نامند . از قرار معلوم ، گهوارهء ديو ، تحريف « گهوارهء ديد » بوده است ؛ زيرا كه محلّ ديده‌بانان و قراولانى بوده كه براى حفظ و حراست راهى كه از تنگ اللّه اكبر مىگذشته ، در آن مستقر بوده‌اند . . . گويا